Final 4 op Zandvoort met een Porsche 944

Eigenlijk had het seizoen 2015 zullen beginnen met de 5 uurs race in Assen waar we met ons team van PGmotorsport met een Porsche 964 en een Porsche 944 in een koppelkoers (telkens één van beide auto’s op de baan) zouden deelnemen. Echter, de slechte weersomstandigheden met ijzel en sneeuw speelden in de week voorafgaande aan de wedstrijd een dusdanige rol, dat de race afgelast werd. Bij zoeken naar een mogelijk alternatief viel het oog op de “Final 4” op Zandvoort, de laatste wedstrijd van het Winter Endurance Kampioenschap (WEK). PGmotorsport zou daar toch al aanwezig zijn voor de ondersteuning van Team Friendship / ALS – Project MinE, dus dan waarom niet meer auto’s meenemen.

2015-03 WEK FOTO (02)  2015-03 WEK FOTO (002)

Zo werd als eerste de groene Porsche 997 aan de lijst toegevoegd. Met die auto gaan teamgenoten Tjarco Jilesen en Sven van Laere dit jaar de Porsche Benelux Cup rijden en op deze manier konden ze èn weer aan de auto wennen na de winterstop èn het nodige aan testwerk doen. Verder werd het Heezen Racing Team met een 997 ook als deelnemer ingeschreven.

2015-03 WEK FOTO (01) 2015-03 WEK FOTO (001)

Tenslotte werd aan dit rijtje de grijs/groene Porsche 994 toegevoegd waar ik samen met Tijn Jilesen de wedstrijd mee zou gaan rijden, en het Tijn z’n eerste ervaring met endurance racen zou gaan worden.

2015-03 WEK FOTO (03)

Op vrijdag 6 maart verzamelde het grootste deel van het team zich al in Zandvoort om ’s morgens de pitbox in te richten en ’s middags met de groene 997 te gaan testen. Het is altijd weer een hele “volksverhuizing” om alle spullen die op het circuit nodig zijn vanuit de werkplaats in Heeze met een volle vrachtwagen (waarin ook 2 raceauto’s meegenomen worden) en twee busjes (waarvan 1 met aanhanger) mee te nemen, dan alles uit te laden en op te bouwen. ’s Middags konden de nodige testkilometers met de 997 worden gereden. Dit was nuttig en noodzakelijk om zo meer informatie voor het komende seizoen te verzamelen, maar ook om te kijken of de auto “topfit” zou zijn na de wederopbouw sinds de crash tijdens de 24 uur van Zolder 2014. In de laatste week voorafgaande aan de Final 4 werd ook besloten dat Marc Goossens, een topcoureur en tevens goede vriend van Sven, meer zou gaan rijden.  En dat ook het technische team zou worden uitgebreid met de zeer ervaren Frans Jacobs, normaliter werkzaam voor Prospeed, een internationaal hoog aangeschreven Endurance team.

2015-03 WEK FOTO (05)  2015-03 WEK FOTO (06)

En dan is zo’n testdag dus ook een uitstekende gelegenheid om samen met elkaar te werken aan de verbetering van de auto en te snappen wat er gebeurt als instellingen aan de auto worden veranderd. Voor Tijn en mijzelf was het een goed moment om in de 944 te controleren hoe de stoel staat, of we beide goed kunnen zitten, de gordels goed afgesteld zijn, enz. enz. Nu is de 944 de auto waar Tijn normaliter zelf altijd in rijdt, dus dat was geen punt voor hem. Ik zat in eerste instantie nog niet helemaal lekker in de stoel, maar met wat extra opvulkussens erin, zou het wel gaan lukken. En verder blijft het altijd een kwestie om een goede gemiddelde zoeken, want je moet het in dit soort wedstrijden toch samen met hetzelfde materiaal doen. De middag verliep soepeltjes en met goede resultaten, waarna de dag met het gehele team gezellig afgesloten werd bij onze vaste eetgelegenheid, de Tiroler Stüberl. En wat waren die schnitzels weer groot … 🙂

De zaterdagen van de WEK wedstrijden kennen altijd een druk programma voor teams en rijders. Want eenmaal gestart met het programma, dan volgen de activiteiten elkaar snel op en tussendoor blijft er weinig tijd meer over om nog de laatste puntjes op de i te zetten. Daarom zijn we bijtijds opgestaan en rond kwart voor 8 van het hotel (tegenover de ingang van het circuit) naar de inschrijving op het circuit gelopen. Iedere rijder moet zich daar melden voor de nodige administratieve verplichtingen. In de hal naast de inschrijving worden vervolgens alle auto’s gekeurd, dus eerst naar de pitbox om de auto’s te halen, om ze na de keuring weer mee terug te nemen naar de pitbox. Omdat het bij een endurance wedstrijd belangrijk is dat voorafgaande aan de wedstrijd de tactiek besproken wordt, hadden Tijn en ik met onze teambaas Paul een overleg om alle relevante onderwerpen nog een keer de revue te laten passeren. O.a. zouden we om het uur een rijderswissel doen en tanken, dat ik de start voor m’n rekening zou nemen, enz.  Daarna omkleden en nog even een keer goed controleren of stoel, opvulkussens en gordels ook in geval dat ik met helm en HANS-systeem in de auto zat, nog steeds goed zouden passen.

2015-03 WEK FOTO (09)

En toen werd het 10:15 uur, de lichten in de pitstraat gingen op groen en de kwalificatie van een half uur kon beginnen. Eerst maar eens even wennen aan de auto, want ik had in deze 944 nog nooit gereden. Dus kijken hoe de versnellingsbak schakelt, ondertussen de banden en de remmen opwarmen en proberen rondje voor rondje wat sneller te gaan. Eigenlijk ging dat wel goed en was ik er na een ronde of 3 aan toe om de vaart serieus te verhogen, toen één van de andere auto’s zoveel olie op een flink deel van het ciruit kwijt was  geraakt, dat het even alleen glibberen en glijden was. En om nu in de eerste training de auto te beschadigen, dat leek me geen goed idee, dus na een rondje of 6 was het wel goed en ben ik de pitstraat ingereden om Tijn de rest van de tijd te laten rijden. Dus echt beoordelen van de auto en de mogelijkheden was lastig, maar met de ervaring van de vorige jaren waarin ik wel vaker in een (relatief) onbekende auto voor onbekende omstandigheden (ineens regen of half nat) kwam te staan, ging ik er vanuit dat straks in de wedstrijd ik na een paar rondjes wel zou wennen en het wel goed zou komen met de snelheid. Tijn wist ondertussen richting het einde van de training de snelste tijd terug te brengen naar 2:06 wat ons een 28e startplaats opleverde in een veld van 37 auto’s. De 997’s van ALS – Project MinE en Heezen Racing deden het uitstekend en werden 15e en 7e, de groene had wat problemen met de brandstoftoevoer en kwam helaas niet verder dan de 20e plaats.

Direct na de kwalificatie was het tijd voor de verplichte rijdersbriefing, een bijeenkomst waarbij alle rijders door de wijdstrijdleiding nog een keertje op de belangrijkste algemene regels worden gewezen, maar ook nog eens de nadruk werd gelegd op de specifieke regels die bij zo’n endurance race in het WEK gelden. En het is ook het moment om de laatste specifieke vragen te stellen over het reglement zodat het voor iedereen duidelijk is welke regels gelden.

Terug van de rijdersbriefing was er nog maar kort tijd om wat te drinken, even het toilet te bezoeken (anders kan de wedstrijd wel een héél lang duren) en dan klaar te maken voor vertrek, want iedere auto moest om 11:40 uur richting de startopstelling rijden. Lukt dat niet, dan moet je uit de pitstraat starten. Aangekomen bij de startopstelling worden de auto’s op hun startplaats gezet, maar daarna beginnen de officials zowel onder onze auto als onder de BMW die achter  ons staat te kijken … ze zien olie op het asfalt en dat mag niet. Dus of we nu wel of niet de veroorzaker zijn, we worden de pitstraat ingestuurd en mogen niet deelnemen aan de start vanaf de startopstelling. Pas na controle door het team op een eventuele lekkage, zouden we weer aan het einde van de pitstraat mogen gaan staan en na de start achteraan het veld aansluiten.  En wat we eigenlijk wel zeker wisten, de 944 bleek niet de veroorzaker te zijn en dus waren we onterecht van de startgrid gestuurd. Toch kun je daar op zo’n moment niets meer aan doen, het enige is wachten tot de start gegeven zou worden en dan maar er achteraan om tijdens  de eerste ronden de banden en remmen eerst op te warmen, iets wat de rest dan al gedaan heeft, en dan de achtervolging in te zetten.

2015-03 WEK FOTO (122) 2015-03 WEK FOTO (03)

Komt kort voordat de auto’s langs zouden moeten komen een marshal naar me toe om te vertellen dat er in de opwarmronde een auto van de baan is gevlogen, de start afgebroken is en dat straks opnieuw de hele startprocedure opnieuw wordt uitgevoerd. Laat dat nu precies de mogelijkheid zijn voor de wedstrijdleiding om auto’s die in de pitstraat staan te wachten, toch hun plek op de startgrid in te kunnen laten nemen. En ja hoor, de in de pitstraat wachtende auto’s, inmiddels een stuk of 5, mochten alsnog vertrekken en konden gewoon aan de start deelnemen. En die start had best wel beter gekund, toch kon ik redelijk meekomen met de auto’s om me heen. Ik koos bewust voor de buitenkant om zo in de Tarzanbocht wat ruimte te hebben. Maar dit keer kwam dat minder goed uit omdat voor in het veld twee auto’s elkaar geraakt hadden, beide een stukje door de grindbak reden en net voor mij weer de baan op kwamen. Daardoor raakte ik nog wat plekjes kwijt maar bedacht me gelijktijdig dat we nog 4 uur te rijden hadden en dat op dit moment risico’s nemen helemaal niets zou opleveren. Dus eerst maar eens proberen de auto’s een beetje bij te houden, want zo snel had ik tijdens de kwalificatie echt nog niet gereden. Uiteindelijk viel dat niet eens tegen, rondje voor rondje kon ik de auto’s voor me bijhalen en vervolgens inhalen totdat ik na een ronde of 5 à 6 de minder snelle auto’s achter me had gelaten en voor me de snellere al uit zicht waren verdwenen. De relatieve rust duurde maar kort, want de kop van het veld had me inmiddels achterhaald en wilde me op een ronde achterstand zetten. Bedenk dat die auto’s ruim 15 seconden per ronde sneller gaan dan de 944, dan is het ook niet verwonderlijk. Uiteindelijk kost het wel snelheid, want al zou iedereen goed op moeten passen op de anderen, het blijkt toch steeds weer voor te komen dat de snelle mannen soms erg op de grens rijden van “ruimte krijgen” en “ruimte nemen”. Om niet met schade of iets dergelijks terug te moeten komen is het op zo’n moment slimmer om wat tijd in te leveren en daarna weer lekker door te kunnen rijden, dan als rijdende chicane op te treden met e gevolgen van dien. Om 5 over één vond ik het een mooie tijd om te gaan wisselen en gaf dit een aantal keer via een signaal op de walkie talkie door. Helaas, helaas, eenmaal binnen gekomen bij de pits bleek het signaal niet ontvangen te zijn en was de groene 997 ook net binnen geweest om te tanken. Dus deze wissel verliep wat chaotisch, maar Tijn kon uiteindelijk beginnen aan zijn eerste stint.

2015-03 WEK FOTO (121)  2015-03 WEK FOTO (124)

Die stint verliep super, het was duidelijk te merken dat hij goed thuis is in de auto en wist supersnelle rondetijden neer te zetten ondanks het feit dat we op intermediate banden reden. Op deze manier konden we een beetje van de verloren tijd terugwinnen, maar eens te meer blijkt dan ook dat als je vooraan (in de klasse) mee wilt strijden om de prijzen, alles van begin tot einde perfect moet verlopen. Ondertussen had ik de tijd om wat te eten en te drinken, dat was er in de drukte van de ochtend aardig bij in geschoten. Verder was m’n duimgewricht links behoorlijk gevoelig, op de één of andere manier had ik het stuur toch niet goed vast gehouden en na een uur rijden begin je dat te merken. Na 3 kwartier begonnen de voorbereidingen voor de tweede stint. Een droog shirt aan, de helm weer op en even afwachten wanneer Tijn zou stoppen. En net toen dat sein werd gegeven, kwam ook de 997 weer binnen. Natuurlijk werd geprobeerd om aan Tijn door te geven dat nog hij nog 2 rondjes extra moest rijden, maar dat kon hij door het lawaai in de auto niet horen, zodoende kon ik in alle rust in de auto stappen en me klaar maken, want op dat moment werd de 997 nog getankt en pas daarna kwam de 944 aan de beurt.

Na het tanken weer de baan op en voordat ik goed en wel de pitstraat uit was gereden, kreeg ik in beide onderarmen enorme kramp, zo erg dat ik m’n stuur niets eens meer stevig vast kon houden, m’n duim deed eventjes helemaal niet wat ik wilde. Achteraf bleek het verklaarbaar, want de 944 bleek geen stuurbekrachtiging te hebben, terwijl ik er ook nog steeds een handje van heb om teveel en te hard in het stuur te knijpen. Lastig allemaal, maar de knop moest om, de focus op de wedstrijd, nog een uur te gaan … en een rondje of wat later ging het uiteindelijk ook wel weer wat beter. De snelheid was niet naar m’n zin, teveel kleine foutjes en helaas ook een paar keer serieus uit moeten wijken voor iets te enthousiast inhalende rijders. Naarmate de stint vorderde had ik gelukkig weer even wat meer ruimte en liepen de rondetijden weer terug naar een fatsoenlijke tijd, waarbij ik de achter mij aan jagende Volvo vele ronden op afstand kon houden. Zo eindigde mijn tweede stint dus op een goede manier, al bleek bij binnenkomst in de pits dat ze me eigenlijk ook 2 ronden extra hadden willen laten rijden …

2015-03 WEK FOTO (125)

Zo ging Tijn het laatste uur van de wedstrijd is en hij deed dat voortreffelijk, veel ronden met goede rondetijden. En buiten een kleine aanvaring met een andere auto (tikje achterop de bumper) bracht hij de auto naar de finish. Zo eindigden we in het totale veld op een 25e plaats en op een 5e plaats in onze klasse. Achteraf, maar dat is altijd makkelijk praten, hadden we een eind richting de 3e plaats kunnen komen. Maar dan blijkt eens te meer dat endurance racen ook vereist dat je vanaf de eerste tot en met de laatste ronde zoveel mogelijk op de baan bent en zo min mogelijk in de pits stil staat. En de 13:59 minuten in de pits ten opzichten van iets meer dan 5 minuten voor andere teams, dat is een beetje teveel van het goede om in de wedstrijd goed te maken. Maar dat mocht de pret zeker niet drukken, het was een leuke race, we hebben lekker gereden. En Tijn heeft ervaren wat het is om samen met iemand anders in één auto een wedstrijd te rijden, binnen korte tijd twee keer een uur serieus aan de bak te moeten en ook dat je eerst een auto aan de finish moet krijgen voordat je over verbeteren van een positie kunt denken. Onderaan de streep is het zeker voor herhaling vatbaar, het blijft o zo leuk om me een compleet team aan dit soort wedstrijden deel te nemen. En ja, vast en zeker hebben we dingen geleerd die we een volgende keer weer beter gaan doen.

Jan en Gideon reden met hun ALS/Project MinE 997 een prachtige wedstrijd. Door continue te blijven rijden lukte het hun om de 2e plaats in de klasse te pakken (en P7 algemeen), een top prestatie !! Het Heezen Racing Team was  met hun 997 ook continue snel, maar moest voor kleine reparaties net iets te lang in de pits staan om Jan en Gideon voor te kunnen blijven en dus werden ze 3e in de klasse (en P8 algemeen). Dat is zeker een groot compliment waard als je als team voor het eerst met een 997 aan de start verschijnt. Tenslotte had de groene 997 ondanks de succesvolle testdag toch wat kleine nukken. Daardoor moest het team van Tjarco, Sven en Marc uiteindelijk in het laatste uur van de 28e plaats weer naar voren zien te komen. Dat deed Marc met verve, hij reed een uur lang als snelste auto op het circuit en finishte uiteindelijk als 16e algemeen en 5e in de klasse.

2015-03 WEK FOTO (123)  2015-03 WEK FOTO (16)

Na de uitreiking van de bekers werd in de pitbox nagepraat onder het genot van een lekker hapje eten en begon het team terwijl het langzaam donker werd met het opruimen. Tegen half 8 was de vrachtwagen volgeladen en stonden de busjes en de aanhanger klaar voor vertrek. Zo eindigde twee daagjes racen op Zandvoort voor ons team van PGmotorsport en kijkt iedereen uit naar de nieuwe uitdagingen voor dit seizoen. Welke dat zullen worden .. de tijd zal het leren 🙂

Groetjes, Ronald.

Geplaatst in 2015, PGmotorsport.nl, Porsche 944, WEK, Zandvoort | Reacties uitgeschakeld voor Final 4 op Zandvoort met een Porsche 944

Het raceseizoen start vroeg dit jaar.

De afgelopen 2 jaren werden eigenlijk gekenmerkt door deelname aan één groot evenement, nl. de 24 uur van Zolder, welke wedstrijd telkens pas eind augustus werd verreden. De jaren daarvoor begonnen de Youngtimers vaak in april of mei. Dit jaar echter een vroege start van het seizoen, want we gaan met ons team van PGmotosport deelnemen aan de “Final Four”, de 3e en laatste wedstrijd van het Winter Endurance Kampioenschap (oftwel het WEK.).

De wedstrijd zal plaatsvinden op zaterdag 7 maart. Zoals het er nu (begin februari) uitziet zal het programma er alsvolgt uit zien :

  • 08:00 – 09.45 hrs License‐control / collecting documents
    • Scrutineering‐building Paddock 2
  • 08:00 – 09.45 hrs Scrutineering
    • Scrutineering‐building Paddock 2
  • 10:15 – 10:45 hrs Timed practice
  • 11:00 – 11:15 hrs Briefing (compulsory) in Pitbox 0
  • 11.30 hrs Starting procedure
  • 12.00 hrs Race: Final 4 (4 hours + 1 lap)
  • 16.00 hrs Finish: Zandvoort 500

Dit keer rijdt ik deze endurancerace met Tijn Jilesen, de zoon van Tjarco waar ik reeds 2 x de 24 uur van Zolder heb gereden. We rijden met de grijze Porsche 944 waarmee Tijn normaliter de afgelopen 2 jaar zijn wedstrijden reed. Voor hem is het zijn eerste endurance wedstrijd en we zullen zien hoe we het er samen vanaf gaan brengen.

WEK-944 WEK-997-kermit

Naast onze 944 zorgt ons team van PGmotorsport tijdens deze WEK wedstrijd ook nog voor de ondersteuning maar liefst 3 Porsche 997’s. Tjarco rijdt met m’n andere teamgenoot van afgelopen jaar, Sven van Laere, met onze groene 997, de auto waarmee we ook de 24 uur van Zolder reden. Daarnaast rijden Jan van Es en Gideon Wijnschenk net als op 3 januari tijdens de Nieuwjaarsrace, samen met de ALS / Project MinE Porsche 997. Tenslotte nemen “nieuwkomers” Thijs en Thijs Heezen met hun nieuwe 997 voor de eerste keer deel aan deze wedstrijd.

WEK-ALS-997 WEK-997-thijs-thijs

Meer informatie is te vinden op de website van Circuitpark Zandvoort.

Geplaatst in 2015, DNRT, Endurance, PGmotorsport.nl, Porsche 944, WEK, Zandvoort | Reacties uitgeschakeld voor Het raceseizoen start vroeg dit jaar.

24 uur van Zolder 2014 – helaas eindigde de race te vroeg

We hebben er met ons hele PGmotorsportteam naar toe geleefd, ervan overtuigd dat we weer een hele gave 24 uur van Zolder mee zouden gaan maken. En wetende dat we een geweldige Porsche 997 GT3 Cup tot onze beschikking hebben, waren er zelfs verwachtingen richting een mooie plek in de einduitslag. Maar zoals ook iedereen weet, kan het soms heel anders lopen. In onderstaande verslag wil ik proberen iedereen een beeld te geven hoe we, vanuit mijn perspectief gezien, met ons hele team in de week voorafgaande aan de race bezig zijn geweest met de voorbereidingen en hoe het tijdens de race en daarna verliep. Want ondanks het te vroege einde, is en blijft het een heel avontuur voor iedereen die erbij betrokken is en daar zitten ook heel erg veel mooie kanten aan die we beslist niet mogen vergeten. En ja, het is een heel lang verhaal geworden, maar het is ook een stukje herinnering voor mezelf. Mocht je vooral het stuk over de wedstrijd willen lezen, ga dan gelijk door naar “Zaterdag 30 augustus 2014”, degenen die het hele verslag willen lezen, mogen wel even de tijd nemen 🙂

Dinsdag 26 augustus 2014

Het is zover, we vertrekken met het eerste deel van ons team richting Zolder. Komend weekend gaan we voor de tweede keer met ons PGmotorsportteam deelnemen aan de 24 uur van Zolder. De vrachtwagen met het grootste deel van de spullen vertrok in de loop van de morgen, om direct na 12 uur als we het circuit op mogen, te beginnen met het inrichten van de pitbox. Dat doen we omdat onze teamchef Dimitri zo snel mogelijk alles op orde wil hebben om verder in relatieve rust naar de keuring, de trainingen en kwalificaties en tenslotte naar de race toe te kunnen leven. Ik ga via Den Bosch (de beloofde Bossche Bollen halen voor m’n teamgenoten) eerst naar Heeze om samen met Paul de laatste hand te leggen aan een aantal organisatorische klusjes. Want er komt toch stiekem heel veel bij kijken in de voorbereiding als er ruim 130 VIP-gasten van en via de sponsoren komen, en er ook nog eens ruim 25 teamleden een kleine week op en rondom het circuit vertoeven. Uiteindelijk kom ik rond 16:30 uur in Zolder aan en blijkt er hard gewerkt te zijn, want de pitbox inrichting in “ELMS-stijl” (heel gemakkelijk dat Dimitri z’n jarenlange ervaring meebrengt en precies weet hoe hij het ingericht wil hebben) is nagenoeg klaar.

Nadat de laatste puntjes op de i zijn gezet, wordt de pitbox gesloten en is een belangrijk deel van de klus klaar. Morgen richten we de vrachtwagen die als extra opslagruimte achter de pitbox staat in en komt de rest van het team. Omdat we nog geen ruimte in de keuken hebben, ga ik samen met Franklin en Melcher een pizzaatje eten, waarna we bijtijds gaan slapen.

Woensdag 27 augustus 2014

Op de woensdagmorgen druppelden de overige teamgenoten binnen, want de woensdagmiddaglunch wordt min of meer als start van de voorbereidingen voor de hele groep gezien. Achter de pitbox werd druk gewerkt om de vrachtwagen in te richten met reserve onderdelen, aanvullende gereedschappen, een plek voor eten en drinken voor de pitcrew en een plaats waar de rijders de helmen en (race)kleding kwijt zouden kunnen.

Daarbij werd de keuken van de vrachtwagen klaargemaakt om van daaruit een deel van het eten te kunnen voorbereiden. Omdat het dit jaar niet toegestaan was om de gasten ook achter de pitboxen te ontvangen, hadden we in samenwerking met EventRent een prachtige hospitality-unit tot onze beschikking. Deze werd een eindje verder op de paddock (in de Bianchi-bocht) geplaatst. Wat een vernuftige constructie was dat, alles komt als één geheel op een vrachtwagen aan en wordt bijna helemaal middels “een druk op de knop” opgebouwd tot een prachtige ruimte om onze gasten te ontvangen.

Na het middageten werd onze 24-uurs auto, die ’s morgens op een aanhanger uit Heeze naar het circuit was gebracht, klaargemaakt voor de keuring. Keurig op tijd stond het team daar klaar met de auto en de rijders met hun kleding om alles te laten keuren. Echter, er werd vreemd opgekeken waarna bleek dat de oorspronkelijk voorziene keuring vlak bij pitbox 1, bij iedereen in de eigen pitbox uitgevoerd zou gaan worden. En de kleding van de rijders was daar terplekke wel ok, later bleken er ineens stickers op de helm geplakt te worden en die hadden wij natuurlijk als eersten in de rij niet gekregen. In die zin was het allemaal een beetje chaotisch, al hadden we uiteindelijk rond etenstijd zowel de goedkeuring op de auto als op de kleding van de rijders definitief voor elkaar.

Na gezamenlijk wat gegeten te hebben, vertrok het grootste deel van het team weer terug naar de pitstraat, want vanaf 19 uur was er een wandeling over het circuit gepland onder leiding van Andy Jaenen. Andy is één van de organisatoren, heeft jaren geleden zelf meermaals deze 24 uur gereden en is ook nog eens een begenadigd coureur. Dus zowel rijders als andere geïnteresseerden konden tijdens de wandeling horen hoe je het beste de bochten kunt aansnijden, waar te remmen, en ga zo maar door. Vele kneepjes werden uitgelegd, zoveel dat het o zo lastig is om ze allemaal te onthouden. Maar door gewoon eens van dichtbij en in alle rust het circuit rond te lopen, alleen dat al geeft een heel ander beeld dan dat je op racesnelheid voorbij komt.

Na deze leerzame ronde, zijn we met de rijders (Tjarco, Sven, Maik en ikzelf), Dimitri, Hakan en Paul aan tafel gaan zitten en hebben, voor sommigen tijdens het oppeuzelen van een Bossche Bol, de aanpak voor de donderdag besproken. Rond 22 uur zat de dag er op en werden de bedden wederom opgezocht.

Donderdag 28 augustus 2014

De donderdag is in de aanloop naar de 24 uur race altijd de dag waarop de trainingen en kwalificatie plaatsvinden. En voorafgaande aan de eerste keer dat de rijders met de auto’s het circuit op gaan, moeten ze allemaal de verplichte rijdersbriefing bijwonen. Daar worden de laatste specifieke instructies voor de wedstrijd verteld, natuurlijk als aanvulling op de zaken die je als rijder zo wie zo moet weten (denk aan de betekenis van vlaggen en vergelijkbare zaken die altijd hetzelfde zijn). Dit keer werd er in verband met de grote hoeveelheid auto’s op het circuit, extra aandacht aan (veilig) inhalen en ingehaald worden besteed. Dit was later goed merkbaar en in die zin tevens een compliment voor alle rijders, want uiteindelijk moet je met z’n allen zorgen voor veiligheid op en rondom de baan. Overigens was het ook bij de rijdersbriefing wel een beetje chaotisch, de ruimte bleek veel te klein om in één keer alle te kunnen huisvesten, daarom werd de briefing in tweeën gedeeld met als gevolg een zeer krappe voorbereidingstijd voordat de eerste trainingen begonnen.

In de eerste training zouden we allemaal een ronde of 5 rijden om aan de auto te wennen en vast te stellen waar deze goed en niet goed ging. Rondetijden zijn op zo’n moment niet belangrijk, slechts het gevoel of de auto goed en stabiel rijdt. Voor Maik en mijzelf was het zelfs de eerste keer dat we in de auto reden, een bijkomende moeilijk op zichzelf. De sessie verliep zonder al teveel bijzonderheden, waardoor we al snel na het uur konden evalueren hoe de bevindingen waren. Het werd duidelijk dat de meest ervaren rijders Tjarco en Sven vonden dat de auto nog wel beter afgesteld zou kunnen worden. Hierop paste Dimitri de planning voor de rest van de dag direct aan. Sven zou de eerste kwalificatie van een half uur voor zijn rekening gaan nemen. Niet voor de snelle tijd, maar juist om een paar aanpassingen aan de auto uit te proberen en te kijken of de wegligging beter zou worden. In de tweede kwalificatie van een half uur was het de beurt aan Tjarco om op basis van Sven zijn verbeteringen nog laatste kleine aanpassingen te doen en die in de laatste minuten dan door Sven te laten controleren. Zo gezegd en gedaan. Het bleek een uitstekend plan, want aan het einde van de tweede kwalificatie hadden we een goed afgestelde auto die vertrouwen gaf bij het rijden. De tijd was vooralsnog een 15e in het totale veld, maar ’s avonds zouden nieuwe banden en een iets lagere temperatuur ervoor zorgen dat we nog wel enkele seconden sneller zouden gaan dan de 1:42 die we nu hadden gereden.

Na de evaluatie konden we met z’n alles even rustig gaan eten en ons voorbereiden op de avondkwalificatie die van 20:45 tot 23:45 zou duren. In die avondsessie moeten alle rijders minimaal 2 snelle ronden afleggen (de rondetijd binnen 30% van de snelste in de klasse) om te laten zien dat ze ook in staat zijn om in het donker snel en veilig te kunnen rijden. En het komt zeer zelden voor, maar is er sprake van bijv. nachtblindheid, dan mag je dus ’s nachts in de 24 uur niet rijden. Tijdens het eten begon het te regenen en dat bleef aanhouden, zodat we in de richting van de kwalificatie opnieuw ons schema aan moesten passen. Maik en ikzelf zouden wat meer ronden rijden waarna Tjarco en Sven alleen de verplichte rondjes zouden rijden. Met de regen leek het een betere optie om eerst Tjarco een aantal rondjes op regenbanden te laten doen en dan pas de anderen eruit te sturen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik mocht na Tjarco instappen. Inmiddels was het donker en regende het nog steeds een klein beetje, maar wel minder dan aan het begin van de sessie.

Op zo’n moment is het met de weinige ronden die ik in de auto had gereden (en dan ook nog op een droge baan) geen lolletje om in te stappen, zo’n “regenrijder” ben ik ook weer niet. Aan de andere kant is het nu eenmaal zo dat je het weer niet kunt beïnvloeden en het ook tijdens de 24 uur zomaar kan gaan regenen. Dus heb ik me maar voorgehouden het voorzichtig aan te doen, geen gekke fratsen uit te halen of risico’s te nemen en juist te zorgen dat ik een ronde of 10 à 15 in deze omstandigheden ervaring kon opdoen. Het kostte een klein beetje tijd om in m’n ritme te komen, maar daarna merkte ik dat geleidelijk minder auto’s mij voorbij kwamen, een teken dat het tempo dus redelijk was. En eigenlijk kreeg ik het zelf meer en meer naar m’n zin, vond het jammer dat de ronden er op zaten en ik weer naar binnen moest. Want ook Maik had z’n tijd in de auto nodig, hij zat wat dat betreft een beetje in eenzelfde situatie zoals ik. Maar zijn kwalificatie liep ook voortreffelijk, waarna Sven als laatste van ons vieren zijn rondjes reed. Natuurlijk kwamen we vanwege de weersomstandigheden niet meer aan de tijden die in de ochtend werden gereden, maar voor ons was dat geen enkel punt, de 15e tijd was mooi genoeg als startplaats voor de race.

Nadat de kwalificaties afgelopen waren, hebben we kort de stand van dat moment besproken, kort naar de voorbereiding voor de wedstrijd gekeken en vervolgens met het team even gezellig in de hospitality wat na zitten praten. Uiteindelijk was iedereen blij dat de auto het goed deed en er geen problemen opgedoken waren, waardoor ook de werkzaamheden voor de vrijdag goed te overzien waren. Want als er wel iets aan de hand zou zijn geweest, dan wordt het een enorm karwei voor de monteurs om de auto op te lappen en tip top af te leveren voor de wedstrijd. Gelukkig was daar geen sprake van. Uiteindelijk werd het een latertje, maar met de wetenschap dat we de volgende morgen ook een uurtje later aan de slag zouden gaan, was het geen punt.

Vrijdag 29 augustus 2014

Rond 9 uur was iedereen weer terug op het circuit en werd in de pitbox begonnen met het klaarmaken van de auto voor de wedstrijd. Nog een laatste keer alles langslopen, kijken of er geen bijzonderheden gevonden worden, wat onderdelen vervangen en meer van dergelijk werk. Ondertussen werd in de hospitality gewerkt aan de laatste gastenlijsten en maakten de meiden van de catering terplekke wat lekkers klaar voor het avondeten van het team.

Ondanks dat er op zo’n dag niet heel veel te doen is, er geen andere wedstrijden op het circuit zijn, vliegt de tijd wel vlug voorbij. Ik zag uiteindelijk nog maar net aan het einde van de middag kans om bij de bekenden van m’n oude raceklasse, de Youngtimer Touring Car Challenge, te gaan kijken en bij te praten. Zij reden op de donderdag en zaterdag ook hun wedstrijden in het programma rondom de 24 uurs wedstrijd. Na het eten kon iedereen redelijk bijtijds z’n bed opzoeken om uitgerust aan de zaterdag, de dag waarop de 24 uur van start gaat, te beginnen.

Zaterdag 30 augustus 2014

Omdat de zaterdag traditiegetrouw rond 9 uur begint met een warm-up, de gelegenheid om nog een paar rondjes te rijden met de auto om te zien of alles verder nog steeds goed is na de werkzaamheden van de vrijdag, was iedereen vroeg op het circuit en konden we met z’n allen om 8 uur ontbijten. Daarna zou alleen Sven een 3-tal rondjes op de oude banden gaan rijden om te zien of een kleine aanpassing die op vrijdag was aangebracht, de juiste uitwerking op de auto had. Vervolgens werden er nieuwe droogweerbanden op de auto gezet om die twee rondjes warm te rijden, iets wat gedaan wordt om de gebruiksduur van die banden een beetje te verlengen. De warm-up verliep zonder problemen, waardoor het verder wachten werd op de startprocedure.

Tijdens de zaterdag en de zondag zouden we ook veel gasten ontvangen in onze hospitality. De aanloop begon op tijd en bleef eigenlijk de hele dag doorgaan. Voor de gasten was bij de ontvangst iets lekkers klaargezet voor bij de koffie of thee, waarna rond de middag een uitgebreide lunch genuttigd kon worden. Daarna hebben de meesten een rondje gelopen over het binnenterrein van het circuit,  gekeken wat er allemaal nog meer rondom de 24 uur georganiseerd werd en de startgrid bezocht. Na de start stond er een heerlijk buffet klaar en naar verluid is daar uitstekend van alles gegeten en was men unaniem zeer te spreken over de ontvangst, de verzorging en het lekkere eten. En mooi compliment voor iedereen van het team die hierbij betrokken was.

Even eerder op de dag waren alle rijders bijeen rondom de otobar voor een handtekeningensessie. Het was beduidend drukker dan vorig jaar, wat natuurlijk te maken heeft met de dubbele hoeveelheid auto’s en dus ook rijders. Maik had voor PGmotorsport een mooi A4-tje gemaakt met de foto’s van de rijders en de auto’s, dus daar werden vele handtekeningen op gezet en uitgedeeld.

In de loop van de middag begon de spanning voor de start merkbaar toe te nemen. Volgens afspraak zou Tjarco als eerste vertrekken, gevolgd door Sven, daarna zou ik in de auto plaatsnemen en als laatste Maik. En in principe zouden we deze volgorde aanhouden voor de rest van de wedstrijd, al blijft het mogelijk dat door de omstandigheden Dimitri toch van plan zou kunnen veranderen tijdens de race, iets wat onder de term “strategie aanpassen” valt. Verder hadden Dimitri en Paul bepaald dat de rijders ieder een zogenaamde dubbele stint zouden rijden. Een stint is de periode vanaf het moment dat een rijder instapt en hij onder normale omstandigheden de pits weer in moet om te tanken. Vorig jaar werd na het tanken altijd gewisseld van rijder, iets wat om en nabij de minuut aan tijd kost. Met het doel om een goed klassement te rijden in het achterhoofd, wilden we natuurlijk zo kort mogelijk stilstaan en daardoor zou de rijder na de eerste keer benzine tanken, gewoon blijven zitten en nogmaals de tank bijna leegrijden. Het was maar goed dat we deze strategie vrijdag al hadden besproken, want ik had nog nooit langer dan 1,5 uur aan één stuk in een raceauto gereden. Dat was vorig jaar in de 996 die wat tankinhoud en verbruik betreft, anderhalf uur kon rijden. De 997 waar we dit jaar mee reden zou wat benzine verbruik onder optimale omstandigheden uiterlijk 1 uur en 15 minuten kunnen rijden, wat betekent dat er vanaf 1 uur en 5 minuten wordt gekeken of de benzine pomp vrij is. Bij een vrije pomp wordt daar dan ook direct gebruik van gemaakt. Dus twee stints zouden uitkomen rond de 2 uur en een kwartier rijden, zoals gezegd een aardige belasting en meer dan ooit tevoren voor de de meesten van ons. Maar ook hier weer, als je een doel voor ogen hebt, moet je ook proberen dat na te streven, zodoende had ik me daar in de tussentijd een beetje op kunnen instellen.

Volgens planning ging de pitstraat om 15:15 uur open en moesten alle auto’s om 15:25 uur uit de pitstraat weg zijn om opgesteld te worden op het rechte stuk bij start/finish. Vanaf half vier tot ongeveer half 5 mochten de toeschouwers ook op het circuit om de auto’s van nabij te zien en evt. de rijders te spreken.

Zelf sta je als rijder het grootste deel van de tijd met de teamgenoten rondom de auto, af en toe even kort onderbroken door een kort bezoekje aan de bevriende collega coureurs in andere auto’s. Want iedereen die daar begint aan zo’n avontuur wenst de anderen al het beste toe, het uitrijden is het belangrijkste doel en je hoopt dat iedereen de eindstreep haalt. En dan zie je na 24 uur vanzelf op welke plaats dat is, en hoe dat in een eindrangschikking er uit ziet. Rond kwart voor vijf is Tjarco in de auto gestapt en begonnen met de laatste voorbereidingen, die uiteindelijk eindigden bij het startsignaal voor de 24 uur van Zolder 2014.

Terwijl de voorbereidingen voor de start in volle gang zijn, wordt het donkerder en donkerder rondom het circuit. Er hangt duidelijk regen in de lucht, maar dat is de hele week al het geval en soms komt het met bakken uit de lucht zoals op zaterdagmorgen, maar soms komt het niet en waait het over. Dus overhaaste beslissingen zijn er niet bij en net als eigenlijk alle andere teams staat onze auto op droogweerbanden (slicks). Tjarco start goed en weet enkele plaatsjes goed te maken. Echter, hij is een aantal ronden onderweg en dan komt de regen toch. Eerst nog rustig aan, daarna meer en meer en de wissel naar regenbanden kan niet langer worden uitgesteld.

De pitstop verloopt goed en Tjarco kan verder. Helaas gaat het dan even mis aan de achterzijde van het circuit. Net voor de zg. Ziekenhuisbocht zit een klein heuveltje in de baan en daar breekt de auto minimaal uit door aquaplaning, water wat op de baan blijft staan. Hij gaat in de rondte en komt na het eerste contact met de bandenstapels zelfs los van de grond. Gelukkig kan hij de auto starten en wonder boven wonder zonder al te grote problemen naar de pits rijden. Daar aangekomen gaat de auto voor reparaties van uiteindelijk ongeveer een half uur de pitbox in. Er zijn geen cruciale onderdelen geraakt, maar bijv. de bumper maar vooral het licht moeten wel hersteld worden voor de herkenbaarheid op de baan, zeker als het straks donker gaat worden. Na het halve uur kan Tjarco verder, en hij stopt nog slechts voor het laten controleren van de motor en het tanken, verder maakt hij zijn rijtijd vol.

Ondertussen kijkt iedereen in de pits naar de rondetijden. Ze zijn goed en worden beetje bij beetje beter, want het is droog geworden en de baan begint langzamerhand op te drogen. Tjarco geeft wel aan de het nog geen tijd is om de slicks er weer onder te leggen. Sven kijkt ondertussen ook naar de situatie en vraagt aan mij of ik de twee stints na Tjarco over wil nemen. Omdat ik normaliter ruim twee uur later in de auto zou zitten, moest ik nog wel wat eten, maar met ruim een uur te gaan voor de wissel was dat goed te doen. Dus in relatieve rust in de vrachtwagen m’n racespullen aangetrokken en de overige toebehoren als helm, HANS-systeem, balaclava, handschoenen en drinkfles klaargelegd in de pitbox. Nog een half uur en dan is het zover. Ondertussen is het rijden van de dubbele stint niet meer zo’n punt, ik heb me voorgenomen gewoon ervoor te gaan zitten en m’n best te doen. En gaat het, dan is het goed. En gaat het niet dan kan ik daar op dat moment ook niet veel meer aan doen. Inmiddels is duidelijk dat de omstandigheden lastig zijn met de bijna 50 auto’s op de nog steeds grotendeels natte baan. Maar zo komt de rijtijd van de donderdag onder deze omstandigheden toch goed van pas, want nu weet ik wat me te wachten staat en dat is beter dan nooit onder deze omstandigheden gereden te hebben.

Om kwart voor acht komt Tjarco uit de tankzone aangereden, het is zover. De stop verloopt redelijk soepel, al zijn we geen van beide van die acrobaten die vliegensvlug in en uit een auto weten te komen. Zoals altijd wordt ik in de auto vastgezet door Paul en Tom, want jezelf snel in de gordels vastzetten is erg lastig met een helm op en handschoenen aan en kost daardoor veel teveel tijd. De drinkfles gaat in de houder, en klaar .. motor starten en Dimitri geeft me de aanwijzing dat ik kan vertrekken. Het is nog net niet donker, al scheelt het weinig. M’n ogen passen zich snel aan aan de omstandigheden en ik probeer in de eerste ronde gelijk een beetje een fatsoenlijk tempo te rijden, maar met een stukje reserve om te voorkomen dat ik niet gelijk de baan af vlieg. Want onze auto is een serieuze racer, die om tot z’n recht te komen, eigenlijk boven de 90% van z’n mogelijkheden moet zitten tijdens het rijden. Heel rustig aan doen is dus zo wie zo geen optie. Het valt me niet tegen, en al snel heb ik aardig het gevoel waar ik zonder problemen wat harder kan en waar ik vanwege de natte baan extra moet opletten. Dan merk ik op eens dat ik vooral in de rechterbochten, en dat zijn er nogal wat, het gevoel heb dat ik achter een lekke band heb. De auto wil uitbreken en ik moet regelmatig flink corrigeren. Zou het echt een lekke band zijn ? Of misschien toch de regenband die moeite heeft met de droger wordende baan. Opeens hoor ik Dimitri via de communicatie met het verzoek om de banden wat te koelen. Ze hebben gezien dat ik aan het worstelen ben en dat de regenbanden te warm worden. Door stukken over het natte (en koudere) asfalt te rijden, is dat beter voor de banden en zal de auto ook minder uitbreken. Zo gezegd en gedaan, ondertussen lettend op de baan die droger en droger wordt. Wat is het goede moment om naar slicks te wisselen ? Zo ervaren ben ik niet in dit soort situaties, al hebben we net voor mijn stint al wel afgesproken dat ik het onderweg zelf mag, of eigenlijk moet, bepalen.

Plotseling zie ik de vlaggen “code 60” verschijnen, er is dus iets aan de hand en we mogen niet harder meer dan 60 kilometer per uur rijden. Wetende dat de banden al klaar liggen, roep ik terwijl ik net de Ziekenhuisbocht uit kom door de communicatie dat ik de pits in kom. Wat ik me niet realiseer, ik drukte niet goed genoeg op het knopje van de communicatie en mijn bericht werd niet gehoord door het team. Bij de ingang van de pits meld ik me nog een keer en dan schrikken ze … “Wat is er aan de hand ? Niets, gewoon wisselen naar slicks”. De mannen rennen met de slicks naar de pitlane en staan nog precies op tijd klaar als ik aan kom rijden. Dat ging dus nog net goed, en door de code 60 verloren we ook niet veel tijd op de rest. De stop verliep soepel en ik kon mijn we vervolgen. Het eerste half uurtje op regenbanden zat er op en nu kijken of het tempo verhoogd kon worden. Dat lukte goed, het was inderdaad droog genoeg en de rondetijd kon stukje bij beetje verlaagd worden. Ik kon ook aan de andere auto’s merken dat het harder ging, want ik werd steeds minder ingehaald door de echt snelle auto’s. Wat ik niet kon zien was onze plaats in het totale veld, achteraf hoorde ik dat met zekere regelmaat we weer wat naar boven schoven.

Na ruim 50 minuten kwam het bericht van Dimitri binnen dat het tijd was om te tanken. Dus zo snel als mogelijk naar de tankzone en daar is het dan een kleine drie minuten wachten voordat de tank vol zit. Onze mannen van het tankteam stonden me al op te wachten. Naast hun tanktaken, hadden ook een drinkfles bij zich, zodat ik in de tussentijd ook nog iets extra te drinken binnen kon krijgen. Omdat ik tevoren natuurlijk niet zo zeker was van het rijden van een dubbele stint, kreeg ik via de communicatie ook de vraag of de tweede stint nog zou gaan. Eigenlijk was ik op dat moment een beetje verbaasd, want tijdens het rijden had ik me dat al afgevraagd en was zelf tot de conclusie gekomen dat het moest kunnen. Dus ja, we gaan gewoon door. Toen de drinkfles weg, de tank vol, starten en via de pitlane weer het circuit op. In een ooghoek zag ik enthousiaste teamgenoten in de opening van onze pitbox staan, leuk om te zien, blijkbaar ging het lekker 🙂

En zo ben ik ervoor gaan zitten en heb vervolgens een stint van bijna 1,5 uur eraan vastgeplakt. Ondertussen zat ik niet meer 100% comfortabel, schuurde ik een klein beetje met de rug tegen de stoel, maar voor het overige had ik het ontzettend naar m’n zin. Wat een geweldige auto hebben we toch met deze Porsche 997 GT3 Cup dacht ik dan weer, die gaat zo goed, ligt zo lekker op de weg, veel beters is er niet om deze wedstrijd mee te rijden. Het remmen zonder rembekrachtiging ging me inmiddels behoorlijk goed af, dosering van het gas lukte ook, en de sequentiële versnelling met de flippers aan het stuur deed het keer op keer perfect. Al met al was het dus volop genieten, natuurlijk niet vergetend de concentratie goed vast te houden, want met deze snelheden en de vele auto’s, kan een klein foutje gelijk gevolgen hebben. Uiteindelijk vloog de tijd voorbij en kreeg ik na bijna 1 uur en 27 minuten het seintje van Dimitri dat het tijd was voor tanken en een rijderswissel. Tijdens het tanken alvast de ingestudeerde acties te doen: stoel naar achteren, gordels losser maken (niet losklikken, dat mag nog niet), drinkfles uit de houder, alles om bij de rijderswissel zo snel mogelijk uit de auto te kunnen “springen”.

Zo gezegd zo gedaan, gestopt bij de pitbox, uit de auto, even een snelle blik op de auto en toen de pitbox in. Eigenlijk realiseerde ik me op dat moment dat ik nog lekker fit was, wat een groot verschil met vorig jaar na de eerste stint (al zijn de omstandigheden ook weer niet helemaal vergelijkbaar). Ha, ha, ik zou best nog een stint kunnen rijden dacht ik bij mezelf. Na m’n helm afgezet te hebben, hoorde ik dat we tijdens mijn stint van een 45e plaats opgeklommen waren naar  de 22e, en dat iedereen ontzettend mee had geleefd toen we op die manier omhoog kropen in de stand. Verder bleken Dimitri en Paul tevreden over m’n stints en de snelheid waarmee ik had gereden, hetgeen me een goed gevoel gaf dat ik op m’n snelle teamgenoten niet al teveel hoefde toe te leggen.

Met nog één zo’n dubbele stint in de vroege ochtend in het vooruitzicht was het snel tijd voor een douche en een bezoek aan de fysiotherapeut. Even kijken naar de punten waar de gordels erg straks hadden gezet, maar verder voelde ik me wel ok. Toen ik na ruim een half uur de hospitality binnenliep, viel me op dat het erg rustig was en dat we op het timingsscherm op iets van een 38e plaats stonden. Daar kreeg ik te horen dat kort na mijn vertrek uit de pits, Sven hard van de baan was gegaan. Wat bleek, hij was bijna 10 ronden onderweg en had een goed tempo te pakken. Toen hij het rechte stuk bij start/finish op kwam rijden wist hij niet dat er net een BMW z’n motor had opgeblazen en dat er aan het einde van dat rechte stuk en dus bij het ingaan van de snelle linkerbocht veel olie op de baan lag. Er hingen nog geen waarschuwingsvlaggen, en doordat het donker was kon je de olie op de baan ook niet zien. Dus Sven komt eraan, wil afremmen voor de bocht en op het moment dat hij de rem aanraakt, breekt de auto uit en gaat recht op de vangrail af. Die raakt hij met hoge snelheid en gaat vervolgens 3 keer in de rondte. De auto komt tot stilstand aan de binnenzijde van de bocht, waarna Sven nog probeert ermee verder te rijden, iets wat onmogelijk bleek.

Sven had zelf natuurlijk een fikse klap meegekregen, maar mankeerde gelukkig niets ernstigs (al heeft hij de dagen daarna natuurlijk wel degelijk gemerkt hoe hard de impact is geweest). Nadat de auto door de takeldienst terug was gebracht naar de pitbox, bleek daar dat zelfs het chassis verbogen was, net als de benzinetank. Alles bij elkaar een schade die daar terplekke niet meer te repareren was. De deur van de pitbox werd vervolgens gesloten ten teken dat onze groene 997 niet meer terug zou komen op de baan.

Omdat het me allemaal zo onwerkelijk overkwam, ben ik richting de pitbox gelopen om met eigen ogen te zien wat het resultaat van de klapper was en te horen van Paul waar de problemen nu zaten. En dan sta je daar me het hele team, een dergelijke teleurstelling van een opgave (en dat al na 6 van de 24 uur) hebben we in onze korte aanwezigheid in de endurance racerij nog niet eerder meegemaakt. En natuurlijk weten we dat het kan gebeuren, maar daar ga je nooit van uit. En niemand kan hier iets aan doen, dit zijn omstandigheden waarvan je zegt “we waren op het verkeerde moment op de verkeerde plaats”, niets meer en niets minder.

Nadat we met ons team nog even na hebben staan praten over hetgeen gebeurd was, zijn we met z’n allen naar de hospitality toe gegaan en hebben we daar met elkaar geprobeerd onze uitvalbeurt te verwerken. Het had even tijd nodig en is vast en zeker een aantal dagen later nog steeds niet echt verdwenen bij de meesten, maar samen lukte het wel om het in perspectief te plaatsen. Omdat we met deze situatie geen rekening hadden gehouden, werd het vervolgens even goed nadenken over slaapplaatsen voor die nacht en de activiteiten voor de zondag, maar het lukte zonder al teveel problemen om dat snel te organiseren.

Zondag 31 augustus 2014

Normaal gesproken zou je op de maandag zeggen dat het “the day after” zou zijn, nu was het al op de zondag. Rond een uur of 9 verzamelde het PGteam zich weer in de hospitality en werden de activiteiten voor die dag verdeeld. Het opruimen van de pitbox hoefde niet tot maandag te wachten, de vrachtwagen kon voor het grootste deel al ingepakt worden en verder kregen we natuurlijk nog wel een aardige hoeveelheid gasten op bezoek. Het team van de catering had voor de zondag ook nog een grote klus aan een uitgebreide zelf gemaakte brunch voor de gasten, maar dat werd keurig verzorgd en zowel gasten als teamgenoten hebben er heerlijk van gegeten.

Verder waren alle rijders ook weer aanwezig, waardoor het uiteindelijk het hele team compleet was. Het zegt meer dan genoeg over een ieder die betrokken is bij PGmotorsport, echt een goed en hecht team wat naast alle leuke ervaringen, ook de minder leuke met elkaar deelt.

Ik ben trots op hun allemaal, een super team om deel van uit te maken ! En na het warme eten van de zondagavond hebben we elkaar gedag gezegd en kijken we stuk voor stuk uit naar mooie nieuwe uitdagingen, want daar wil zonder uitzondering iedereen deel van uit maken.

Maandag 1 september 2014

Op de maandag werden de beide Porsche’s (996 en 997) in de vrachtwagen geladen en werd de hospitality weer netjes en schoon aan de eigenaar opgeleverd. Zo vertrok ik uiteindelijk als laatste van het circuit en eindigde daar onze 24 uur van Zolder 2014 echt. In Heeze werd vervolgens nog een laatste klus door een aanzienlijk deel van het team geklaard, want de PGmotorsportvrachtwagen moest diezelfde middag nog leeg opgeleverd worden voor een trip met een ander team naar de 24 uur van Barcelona.

Al met al heeft onze uitvalbeurt een zeker effect op het totale gebeuren tijdens de 24 uur van Zolder, maar we moeten zeker niet vergeten dat we ook heel veel mooie dingen hebben gedaan en het zou zonde zijn dan het mindere de boventoon te laten voeren. Nu weten we wat het is om niet te finishen, een volgende keer gaan we natuurlijk weer voor het halen van de eindstreep en op dat moment zullen we ook weten waar het ons heeft gebracht. Op dit moment kijken we al met een scheef oog naar 2015, want er liggen mooie plannen op tafel om besproken te worden. Hoe dat er dan uit gaat zien, waarheen, wie er mee rijden, dat komt met de tijd vanzelf. En ook dan zal PGmotorsport er weer voor gaan.

Sluit ik af met dank aan het hele PGmotorsportteam, jullie hebben je kranig geweerd, het was zeker geen gemakkelijke 24HoZ. Ik ben en blijft er trots op dat ik deel van dit team uit mag maken en hoop dat we nog vele races samen zullen meemaken.

Ronald.

 

Geplaatst in 2014, 24HoZ, In de Pits, PGmotorsport.nl, Porsche 997, Zolder | Reacties uitgeschakeld voor 24 uur van Zolder 2014 – helaas eindigde de race te vroeg

Het is bijna zover … een nieuwe 24 uur van Zolder

Vanmorgen heb ik m’n laatste training gedaan, ruim twee uur fietsen. Een afsluiting van een jaar lang serieus doortrainen en bijhouden van de conditie. Want na de 24 uur van Zolder 2014 wist ik eigenlijk al direct dat ik die nog wel een keer zou willen rijden. Een goede motivatie en die heeft zeker gewerkt.

Ondertussen is het minder dan een week voordat de 24 uur van Zolder 2014 gaat beginnen, maar de voorbereiding liep natuurlijk al een hele tijd. Met ons PGmotorsport.nl team hadden we ons ten doel gesteld dit jaar twee auto’s aan de start van deze wedstrijd te brengen. De beide auto’s zijn dus helemaal voorbereid en staan klaar voor gebruik. Het zijn de van vorig jaar bekende RVS gekleurde Porsche 996 GT3 Cup en de groene Porsche 997 GT3 Cup, die dit jaar nieuw is bij het team.

Helaas bleek het erg moeilijk om rijders (met budget) te vinden en ondanks vele onderhandelingen zijn er uiteindelijk 4 rijders overgebleven. Als eerste Tjarco Jilesen, met wie ik ook vorige jaar deze race al heb gereden. Sven van Laere, nieuw in het team, maar wel met het voornemen vaker endurance wedstrijden met ons te gaan rijden en tevens een ervaren rijder die dit jaar voor de 10e keer deelneemt aan deze 24 uurs wedstrijd. Tenslotte Maik Barten, een groot talent die meer dan eens bewezen heeft snel te zijn in allerlei soorten raceauto’s en met ons team ook al de 12 uur van Zandvoort heeft weten te winnen in de klasse. Ik heb dus 3 hele goede teamgenoten om me aan op te trekken, en dat zal van pas komen omdat we in een serieus snelle(re) auto de wedstrijd in gaan, eentje waar ik tot nu toe nog nooit in heb gereden.

Want naast de samenstelling van het rijderskwartet hadden we als team dus nog een beslissing te nemen over de auto die ingezet zou gaan worden. En dat heeft dan alles te maken met beschikbare budgetten, maar ook met het doel wat in de race wordt nagestreeft en zelfs al met de plannen voor het racejaar 2015. Met onze teambaas Paul Geeris, teamchef Dimitri Gorissen en de 4 rijders hebben we verschillende opties besproken. Alles bij elkaar kwamen we uiteindelijk tot de keuze voor de groene 997 GT3 Cup. Voor mij een auto waar ik dus nog nooit mee heb gereden. Althans niet in deze specificatie (zg. mk2), want de test eind 2013 met Filip, Gideon en Bart werd met een mk1 verreden. (zie http://www.indepits.nl/wpblog/testdag-met-een-porsche-997-gt3-cup)

Dus dit keer meer pk’s in de auto, een volledig sequentiële versnellingsbak en vast nog meer wat ik nu nog niet eens weet. Maar op basis van wat m’n teamgenoten eerder gezien hebben, vertrouwen ze het me wel toe dat ik ook met deze 997 voldoende vlotte rondtijden kan rijden. Uiteindelijk hebben we met z’n allen ook uitgesproken dat we voor een goede klassering in de top van het algemeen klassement willen gaan.

Lees verder

Geplaatst in 2014, 24HoZ, In de Pits, PGmotorsport.nl, Porsche 997, Zolder | Reacties uitgeschakeld voor Het is bijna zover … een nieuwe 24 uur van Zolder

Opnieuw naar de 24 uur van Zolder

Na vorig jaar voor de eerste keer een 24 uurs race gereden en alles wat erbij hoort meegemaakt te hebben, stond het eigenlijk al direct voor mij vast dat ik dat nog best eens over wilde doen. Dus ga ik de uitdaging ook dit jaar weer aan met PGmotorsport.nl tijdens de 24 uur van Zolder (24HoZ) van 28 t/m 31 augustus.

Omdat een dergelijke keuze vanwege het benodigde budget direct invloed heeft op de rest van het raceseizoen, is het daarom lang rustig geweest rondom mijn raceactiviteiten in 2014. M’n eigen BMW E30 M3 staat nog steeds in de stalling. Op uitnodiging van m’n racevrienden Filip en Gideon heb ik tijdens de pinksterraces op Zandvoort wel wat racekilometers kunnen maken in de Porsche 944 Basic Cup met de bestickering van de ALS-stichting en het project “MinE, make it yours”. Het verslag hiervan is ook te vinden op gastoptreden-tijdens-de-pinksterraces-op-zandvoort-2014.

Inmiddels duur het nog maar 4 weken voordat het spektakel in Zolder weer begint. Dit jaar zullen er ruim 50 auto’s deelnemen, zo’n 30 meer dan in 2013. Het wordt dus een heel stuk drukker. En ons team heeft naast de bekende Porsche 996 GT3 Cup van vorig jaar, voor dit jaar een tweede auto ingeschreven, de felgroene Porsche 997 GT3 Cup van Tjarco. Met deze auto wil het team kijken of we een paar stapjes hoger in de eindrangschikking terecht kunnen komen, want de auto behoort tot de snellere in het totale veld. Maar goed, ten allen tijde is het halen van de finish al een prestatie op zich.

Met de 996 hopen we in eerste instantie natuurlijk ook de race uit te rijden en mocht dat lukken dan proberen we net als vorig jaar een top 10 klassering te halen. Maar goed, dat hangt van veel factoren af, dus zorgen we er ten allen tijde voor dat we een mooi avontuur beleven en vooral genieten van alles wat er rondom en tijdens de 24 uur gaat gebeuren.

Lees verder

Geplaatst in 2014, 24HoZ, In de Pits, PGmotorsport.nl, Zolder | Reacties uitgeschakeld voor Opnieuw naar de 24 uur van Zolder